Ναι, και αυτό. Στην αρχή έγινε αποδεκτό το ότι τα μέτρα διάσωσης ήταν άδικα, ότι έπλητταν ειδικά αυτούς, που είχαν τη λιγότερη ευθύνη για την κρίση, τους απλούς εργαζομένους, μισθωτούς και συνταξιούχους – και αυτό προς επιβίωση του κράτους. Μοιραίο και θεμελιώδες λάθος ήταν, όμως, το ότι τα μέτρα αυτά έχουν αποδειχθεί προ πολλού ως αντιπαραγωγικά και ότι η χώρα κοντεύει να αυτοκαταστραφεί από την εφαρμογή προγραμμάτων λιτότητας.Απεναντίας, η κατάσταση στη χώρα χειροτερεύει μήνα με το μήνα. Οι οικονομολόγοι από το Economist Intelligence Unit προβλέπουν για το 2012 ύφεση της τάξης του 7%. Μόνο για το Σουδάν προβλέπεται χειρότερη ύφεση.
Τί συνέβη; Οι υπολογισμοί των διασωστών ήταν λανθασμένοι;
Ισχύει πάντως ότι η κρίση είναι εγχώριας παραγωγής. Μπορεί να παρουσιάζεται στα πρωτοσέλιδα ως δημοσιονομική κρίση, αλλά τα χρέη είναι σύμπτωμα της πολιτικής και κοινωνικής κρίσης, που μαστίζει τη χώρα. Αυτό σημαίνει ότι για να αξιολογήσει κανείς τα βήματα προόδου προς εξυγίανση της χώρας, δεν αρκεί η μελέτη των μεγεθών του προϋπολογισμού.
Ασφαλώς και πρέπει η Ελλάδα να αποπληρώσει το χρέος της, αλλά αυτό δεν πρόκειται να την εξυγιάνει. Για να υπάρξει εξυγίανση θα πρέπει πρώτα να αλλάξει το κράτος. Η Αθήνα θα πρέπει κατά συνέπεια να αξιολογηθεί από τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, τις οποίες προωθεί.