Παρότι η επιλογή των προσώπων της νέας κυβέρνησης επιδέχεται πολλές «αναγνώσεις» και άλλες τόσες ερμηνείες, υπάρχει σε αυτήν μια παράμετρος που υπερβαίνει τα όρια της πολιτικής ανοχής και της αισθητικής αντοχής μας. Από τη Δευτέρα το απόγευμα, όταν άκουσα την σύνθεση του νέου κυβερνητικού σχήματος, αποζητώ απεγνωσμένα μία πειστική εξήγηση για να δικαιολογήσω την παρουσία σε αυτό προσώπων όπως της Σοφίας Βούλτεψη, του Γεράσιμου Γιακουμάτου και κάποιων άλλων ακόμη, που σχεδόν συνειρμικά με εξωθούν να αναρωτιέμαι: «τελικά χρειάστηκε να περάσουμε τρία μνημόνια και τέσσερα χρόνια τρόικας για να καταλήξουμε να εκπροσωπείται η χώρα μας στην κυβέρνηση από έναν Γιακουμάτο ή μία Βούλτεψη;".
Με τα δύο προαναφερθέντα πρόσωπα δεν έχω προφανώς καμία προσωπική διαφορά. Εντούτοις, με